بلاگ

دهه شصتی ها چه نسلی قراره تحویل جامعه دهند؟

هشت سال از تجربه حضورم در خاله ریزه میگذره و چون شنونده خوبی هستم ، اغلب همراهان خوبمون از بچه ها و رخدادهایی که براشون پیش میاد میگن ، خیلی هاش شیرین ، خیلی هاش آموزنده و خیلی هاش بمب خنده هست ، در حدی که شب موقع خواب یادم که میوفته باز پخش خنده میشم ….
این میون یک چیزی تغییر کرده ! فضای بازی ما دهه شصتی ها اغلب باغ و کوچه و درخت و در و دیوار بود! تا دعوای عمه-خاله‌ای پیش میامد همه بچه ها تو کوچه بودن …
الان با خونه های پنجاه تا نهایتا دویست متر! همه‌ی فضاها در هم تنیده ! بچه بصورت فیزیکی داره بازی خودشو میکنه اما گوشش کاملا شنوای هرچه اخبار منفی و داد و دعوای بیرونه …
حواسمون باشه ، رشد شخصیتی ادم ها در هفت سال اول زندگیشون شکل میگیره ! و ما ادم بزرگا، ریشه‌ی خیلی از ترس ها ، اضطراب ها ، اختلالات رفتاری ، پرخاشگری ها و مشکلات دیگه مون ریشه از یک یا چندین تراژدی تیره و تلخ دوران کودکی داره .‌‌…
یک رخداد تلخ کودکی در رده‌ی سنی زیر نه سال میتونه تبدیل به نوعی ویژگی منفی یا نقطه ضعف فرد در بزرگسالی بشه که حتی روح خودشم خبر نداشته باشه که علت و ریشه مشکلش در فلان اتفاق کودکیشه ….
حالا چرا اینارو میگم؟ چونکه دقت کنین بچه های نسل نود دارن تو چه فضایی بزرگ میشن ! از صبح تا شب یا فیلم های #خیانت بکن ترکی ! یا اخبار #دروغین ایرانی ! یا اخبار #وحشت و #نفرت_پراکنی شبکه های اون‌ور آبی! یا فیلم های انتقام بگیر تا جونش درآد هالیوودی ! یا خاله زنک بازی های سر میز و سفره بفرمایید شامی ! الانم که اخبار بکش بمیر کرونایی…
حالا امکان داره بگید خب بچه باید خوب و بد رو باهم بدونه ، بله ! اما ببینین در طول یک روز خودتون و اون بچه چند درصد اخبار خوب شنیدین چند درصد بد …. و اینکه بچه ها مثل ما توان تحلیل و دایرکت کردن به ناکجاآباد رو ندارن ، شب با وحشت میخوابن …
دلنوشته : رعنا اردکانیان ، تابستان ۹۹

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *